Miód na serce turysty - Globtrotuar

Przejdź do treści

Menu główne:

Miód na serce turysty

TRAVELPEDIA > PRZYRODA
Jak powstają różne odmiany miodu ?
Z pszczołami jest trochę tak jak z rosyjskim niedźwiedziem z dowcipu, w którym pyta się ludzi o to gdzie może usiąść „rosyjski miszka”. Jak myślicie gdzie ? Ano tam gdzie chce, bo kto mu zabroni? Podobnie jest z pszczołami, którym żaden pszczelarz nie może, ani nakazać, ani zabraniać zbierania nektaru czy pyłku z rośliny którą pszczoły sobie akurat upodobały.
Pszczelarz może jednak pszczołom nieco pomóc umieszczając ul w otoczeniu w którym dominuje jeden typ rośliny miododajnej. Jeśli jest to np. rzepak to najpewniej pszczoły wytworzą z niego właśnie miód rzepakowy.

Jako, że pszczoły dbają o efektywność swojej pracy to nie wybierają się po nektar dalej niż kilometr. Z kolei pszczelarz obserwuje dokąd latają pszczoły i gdy tylko odwiedzana przez nie roślina przekwita, zabiera miód z ula, by ograniczyć ilość domieszek innych nektarów.
To czy dzięki takiej współpracy pszczół i pszczelarza powstał miód gatunkowy weryfikuje się następnie organoleptycznie, oceniając smak, zapach i kolor miodu.  Żaden z miodów gatunkowych nie jest jednak w  100 procentach zrobiony z nektaru rośliny wymienionej w etykiecie, jest ona jednak składnikiem dominującym.

W naszej strefie klimatycznej najczęściej powstają miody:
Wielokwiatowe – które mają właściwości wzmac¬niające odporność, doda¬ją energii i witalności.
Gryczane  - charakteryzują się ciemnym i lekko pieką¬cym smakiem,  zawierają ruty¬nę, substancję, która uszczelnia naczynia krwio¬nośne, chroniąc przed chorobami serca.
Wrzosowe – potrafią uśmierzać ból gardła
Lipowe - dzięki olejkom eterycz¬nym miód z lipowych kwiatów pomaga zwalczyć kaszel dokuczający przy prze¬ziębieniu.
Akacjowe – łagodzą bóle żołądka i układu pokarmowego.
Spadziowe – powstają z wydalin mszyc, a nie z nektaru dzięki czemu mają więcej związków mineral¬nych niż miód nektarowy; miód tego typu pomaga w leczeniu chorób dróg oddechowych i astmy.

Miody egzotyczne
Nie jestem wielkim zwolennikiem słodyczy jednak podróżując po świecie lubię próbować  różnych lokalnych odmian miodu, gdyż miewają one niezwykle oryginalne smaki. Spośród tych, na które trafiłem najciekawsze smakowo były miody chińskie i afrykańskie, zaś najzdrowszy - nowozelandzki - zwany manuka.

Chiny
Wiem, że chiński miód ma w Polsce nienajlepszą opinię, gdyż w kraju tym nie respektuje się europejskich standardów produkcji miodu (nie bada się np. zdrowia pszczół, dopuszczalne jest stosowanie szkodliwych chemi¬kaliów w pasiekach etc.). Ponadto, aby zredukować ewentualne za¬grożenia bakteriologiczne chiń¬skie miody rozlewa się w Euro¬pie w wysokich temperaturach, przez co tracą one swoje składniki zdrowotne. Taki miód jest więc co najwyżej kiepskiej jakości słodzikiem.

Mnie jednak udało się skosztować chińskiego miodu pozyskiwanego przez tzw. łowców miodu od dziko żyjących pszczół, które tworzą naturalne ule, zawieszona wysoko na skałach. Ten typ miodu z całą pewnością jest naturalny, ekologiczny i smakowo bardzo ciekawy.

Nepal
Najbardziej niezwykłym rodzajem miodu którego próbowałem był podobno miód …. halucynogenny. Piszę podobno bo po jednej łyżeczce tego specyfiku żadnych halunów nie doświadczyłem, a na drugą się nie odważyłem. Miód ów można próbować kupić w Nepalu w cenie ok. 100 dolarów za kilogram. Jego niezwykłe właściwości wynikają podobno z faktu, iż produkujące go pszczoły zjadają nektar kwiatów, które zawierają toksyny – dzięki temu powstaje neurotoksyczny miód, zwany też "szalonym" lub "czerwonym", który ma właściwości halucynogenne.  

Na cenę halcunogenego miodu wpływają nie tylko jego nietypowe składniki, ale i sposób w jaki jest on zbierany (zbieracze wspinają się na granitowe skały gdzie znajdują się naturalne ule, które zbieracze „okradają” z części plastrów miodu).

Nowa Zelandia
Manuka
Za najzdrowszy miód świata uchodzi manuka, którą produkują pszczoły w Nowej Zelandii, Tasmanii i południowo-wschodniej Australii, zbierając nektar kwiatów Leptospermum scoparium (manuka lub drzewo herbaciane).

Miód manuka nie ma szcze¬gólnych wartości smakowych, jest gorzkawy (czasem jego smak jest określany jako mineralny) o ziemistym zapachu. Miód ten uchodzi jednak za jeden z najsilniejszych środków przeciwwirusowych, przeciwgrzybicznych i ogólnie przeciwzapalnych.


Nowa Zelandia. Drzewo herbaciane (Manuka)
 
Madagaskar. Malgaski stragan i butelkowany miód z palisandra
 
Rdzenni mieszkańcy Nowej Zelandii  od wieków wykorzystują go jako naturalny lek na dolegliwości układu pokarmowego i przyspie¬szenie gojenia się ran.

Manukę zaleca się na wrzody żołądka, nadkwasotę, zaburzenia trawienia i zespół jelita wrażli-wego. Zewnętrznie pomaga przy ranach i odle¬żynach. Za jego lecznicze właściwości w odpowiada zawartość methylglyoxalu (MGO). Im wyższy ten parametr, tym silniejszy w działaniu i tym sa¬mym cenniejszy jest miód. Kupowane produkty określane są jako MGO 100+, 250+, 400+, 550+.

Podczas gdy zawartość MGO wynosi w manuce od kilkudziesięciu do kilkuset miligramów na kilogram produktu w miodach europejskiej jest to zaledwie kilka miligramów na kilogram produktu

Manuka jest do kupienia w Polsce jednak jest ona droga (półlitrowy słoik miodu kosztuje ok. 200 zł). By móc cieszyć się dobroczynnymi efektami kuracji tym modem trzeba go konsumować długo i regularnie, najlepiej na czczo 3 łyżeczki dziennie lub zostawić 2-3 łyżeczki miodu w szklance wody na noc i wypić rano zaraz po obudzeniu.

Rewarewa
Innym rodzajem ciekawego miodu z Nowej Zelandii jest tzw. rewarewa. Pszczoły produkują ten miód z kwiatów krzewu Knigntia excelsa. Ma słodki, ziołowy smak. Jego barwa jest zróżnicowana - od jasnobursztynowej po niemal czerwoną. Zawiera znaczne ilości nadtlenku wodoru stymulującego naprawę uszkodzonych komórek.

Miody „made In USA”
Sourwood
Pszczoły produkują ten rodzaj miodu z kwiatów kwaśnodrzewa konwaliowego (Oxydendrum arboreum), rosnącego w Pensylwanii, Wirginii i Północnej Karoli¬nie. Miód ma pikantny, lekko korzenny smak z nutą anyżu.

Macadamia
Miód macadamia powstaje z kwiatów drzewa Macadamia integrifolia i pochodzi oryginalnie z Hawajów (spotkałem go też w Australii). Ma słodki, karme¬lowy, lekko orzechowy smak i ciemnobursztynową barwę. Dodaje się go do naleśników (tak jak syrop klonowy w Kanadzie).

Tupelo
Miód jest produkowany z drzew tupelo (Nyssa ogeechee) występujących przy rozlewiskach rzek Apalachicola, Choctawhatchee i Ochlockonee (Floryda). Jego barwa jest bursztynowa z zielonkawym odcieniem, zapach zbliżony do gruszek. Należy do wąskiej grupy miodów, które nie krystalizują. Charakteryzuje go niska zawartość glukozy (a duża fruktozy), dlatego jest polecany dla osób na die¬cie.

Madagaskar
Na mojej liście nie mogło zabraknąć również miodów z Madagaskaru, które charakteryzują się niezwykłymi walorami smakowymi. Te zaś są konsekwencją produkowanie miodu min. z nektaru drzewa eukaliptusowego (mocny, gęsty, niemal maślany w swojej konsystencji z nutą karmelu).  Nie mniej aromatyczne są miody z kwiatów palisandra madagaskarskiego należącego do tzw. drzew różanych. Mają one ciemną barwę oraz intensywny aromat przypominający zapach koniaku lub sherry. Innymi typami madagaskarskich miodów są min. miody z jojoby, mokarany, a nawet z rosnących w słonych nadmorskich bagnach mangrowców !

W przypadku „miodów afrykańskich” trzeba szczególnie uważać na warunki w jakich były one przechowywane, gdyż miód podgrzany powyżej 40 st. C traci swoje własności zdrowotne.

Niestety miody afrykańskie bywają często sprzedawane na lokalnych targowiskach w opakowaniu, którym jest plastikowa butelko po wodzie lub jakimś napoju.  Jeśli miód nie stał w cieniu to może okazać się niskiej jakości. Z oczywistych powodów dowiezienie takiego miodu do Polski w bagażu podręcznym, który często jedzie na dachu lub w przegrzanym luku autobusu, bywa bardzo trudne.   

Niektóre z egzotycznych miodów bywają aromatyzowane  czosnkiem, cynamonem, kardamonem lub mielonym czarnym pieprzem. Składniki te wymieszane z miodem podnoszą jego właściwości przeciwzapal¬ne i rozgrzewające.



Prawdziwy czy fałszywy?
Miody z Australii, Nowej Zelandii czy USA bywają zazwyczaj sprzedawane w specjalistycznych sklepach, wraz ze stosownym certyfikatem. Miody azjatyckie czy afrykańskie nabywa się często ze straganu skutkiem czego istnieje ryzyko, iż mogą być one nieoryginalne (fałszowane cukrem lub mieszane).

Istnieje kilka prostych metod, które mogą pomóc w ocenie jakości miodu. Pierwszym z nich jest test ściekania. Wystarczy nabrać miód na łyżeczkę i jednostajnym strumieniem lać go na talerzyk. Jeśli ścieka równomiernie, nie rwąc się i tworząc na talerzyku stożek, to jest to miód naturalny. Sztuczny rozleje się po talerzu.

Test wagi. W litrowym słoiku naturalnego produktu nie powinno być mniej niż 1,4 kg miodu.

Oceniając jakość miodu nie można  sugero¬wać się jego konsystencją. Prawdziwy miód może być płynny lub scukrzony / skrystalizowany. Jest to naturalny proces, który zawsze zachodzi w prawdziwym miodzie. Krystalizacja nie zmienia jego właściwości odżywczych ani działania leczniczego. Czas po¬trzebny do zbrylenia zależy od rodzaju miodu. Najdłużej w stanie płynnym pozostaje miód z białej akacji, inne powinny skrystalizować się w ciągu ok. roku, w którym zostały zebra¬ne. Sztuczne miody zawsze pozostają płynne.

Konsumpcja z  umiarem
Miód służy zdrowiu, gdy konsumuje się go w niewielkich ilościach, bo w łyżeczce miodu  jest ok. 40 kcal - dla porównania: łyżeczka cukru zawiera 20 kcal (lecz miód jest od cukru słodszy). Miód posiada nieco niższy indeks glikemiczny niż cukier, więc organizm przyswaja go odrobinę wolniej.

Jacek Zabielski 2019-06

 
Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem (*)

Brak komentarzy
(C) Jacek Zabielski kontakt@globtrotuar.pl
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego